Sıkıca giyindikten sonra evinden çıkarak son zamanlarda oturmaktan keyif aldığı yere doğru gitmeye karar verdi Sare. Dışarıda yağış durmuş hava biraz açmıştı. Fotoğraf manzaraları yakalayıp anın tadını çıkarmanın tam zamanıydı. Yemyeşil alanların, ağaçların, yürüdüğü tüm sokakların bembeyaz oluşu muhteşemdi. Bacalardan tüten dumanlar, bir yandan kardan adam yaparken diğer taraftan kar topu oynayıp yerde yuvarlanan çocuklar, kızakla kaymaya çalışırken farkında olmadan neşeli pozlarla kadraja takılan yaşlılar..

Kar topu oynayan çocukların arasında kalakalsa da aslında onların katılmaya zorladıklarını fark etti. Bu mutluluğa ortak olmaktan başka çaresi de kalmamıştı zaten. İlk defa görmüş olduğu ufaklıklarla eğlenirken bir yandan da fotoğraflarını yakalamaya çalışıyordu. Ölümsüzleştirmek isterdi hep böyle vakitleri. Ara sıra arşivini yoklarken bazen hüzünlenir bazen o anı tekrar yaşıyormuşçasına mutlu olurdu. İşte bu da o anlardan bir tanesiydi kuşkusuz.

Bir süre daha yürümeye devam etti. Küçük, mütevazi bir evin balkonunda kahvesini yudumlayan yaşlı bir teyzeye takıldı gözleri. Ufka doğru bakarken yüzünde hüzünle karışık hafif bir tebessüm var gibiydi. Kim bilir neler geçiriyordu içinden, diye düşündü. Yalnızlığın vermiş olduğu hüzün bir yana, gözünün önünden film şeridi gibi geçen hoş anılar yüzündeki mutluluktan anlaşılıyor gibiydi. Aklından türlü senaryolar geçmekteyken sessizce yürümeye devam etti.

Oturmak istediği yer de bembeyaz örtüyle kapanmıştı. Hafifçe temizledi ve oturarak yanına aldığı çayından yudumlamaya başladı. Hayatın anlamı yaşadığımız anın ta kendisi olmalı, diye düşündü. Bir daha geçemeyebiliriz belki de aynı yollardan. Tatlı tatlı hayal kurarken farkında olmadan geriliyor ve hırslanıyor, bir süre sonra da hayal kırıklığı yaşıyoruz. Kimseyi kırmadan, incitmeden, gönüllerden silinmeyen güzel hatıralarla göçüp gitmekten başka ne isteyebiliriz, mevsimler gibi ömrümüzü de tüketen şu dünyadan..

Hayatın anlamı…

Benzer hikayeler okumak için buraya tıklayabilirsiniz.

Yağmurdan sonra gelen çok sevdiği toprak kokusu penceresinden içeriye doğru yayılıyordu. Sonbahar mevsiminin gelişiyle bir mutluluk kaplardı içini. Sıcak havaları pek sevmezdi o yüzden. Sisli, parçalı bulutlu, daha çok yağmurun çiselediği serin havalardan haz duyardı. Genellikle dışarıya çıkar yürüyüş yaptıktan sonra biraz dinlenir, sonra da bahçedeki çardakta oturup kitap okumayı tercih ederdi. Pencereden dışarıyı seyrederken içindeki heyecanı dindiremiyordu Ayda. Biraz hava almak iyi gelir diye düşündü ve şemsiyesini de yanına alarak dışarı çıktı. Sahile doğru yürümekteyken geçen hafta öğretmenlik için girdiği sınavların sonuçlarını düşünüyordu bir yandan. Annesinin de en büyük isteği Ayda’nın edebiyat öğretmeni olmasıydı. Zor şartlarda büyütmüş ve okula göndermişti. Bu yüzden annesini de hayal kırıklığına uğratmak istemiyordu.

Yıl boyunca derslerine devam ederken aynı zamanda kurslara da katılmaya çalışıyordu. Çalışkan bir kızdı. Üniversite hayatına başladığından beri Yakaza dergisinde haftalık yazılar da yazıyordu. Küçüklüğünden itibaren en başta babası olmak üzere ilkokul öğretmenleri onu yazmaya teşvik ederlerdi. Becerikliydi de yazı yazma konusunda. Aslında yazar olmak onun en büyük hayaliydi. Okurlarıyla bir araya gelip söyleşiler yapmayı düşlerken mutlu oluyordu. Ne var ki annesinin öğretmenlik konusunda ısrarını kıramıyordu. Aklında bu konular, mahcup edayla eve doğru yürümeye başladı.

Babasını hiç görememişti. Çok küçükken elim bir hastalığa yakalanmış, uzun süren tedavilere rağmen başarılı bir sonuç alınamamıştı. Ara ara annesini bu konuda yoklar babası hakkında bir şeyler öğrenmeye çalışırdı. Duygulanırdı onu düşündüğü zamanlar. Bugünleri görseydi, kim bilir ne kadar mutlu olurdu diye düşünmekten kendini alamazdı. Hayatında hiç görmediği birini özlemenin hüznünü taşıyordu yüreğinde. İçinden geçenleri pek anlatmak da istemezdi kimseye. Keder ve sevinçlerini kendi içinde yaşamayı tercih ederdi. Bu yüzden yalnız vakit geçirmek daha çok hoşuna giderdi.

Sabah erken kalktı ve annesiyle birlikte kahvaltı hazırlamaya koyuldu. Birlikte hoş sohbet ettikten sonra hazırlanıp evden çıktı ve okuluna giden otobüsü beklemeye başladı. Bir yandan yazar olma hayali, diğer yandan hayatında hiç görmediği babası ve annesinin bugün için meraklı bekleyişi aklını kurcalarken otobüse bindi. Okula girdikten sonra danışman hocasının odasına doğru yürümeye başladı. Kapının önünde bir an durdu, hayalimden asla vazgeçmeyeceğim, diye mırıldandı ve odanın kapısını tıklatıp içeri girdi.

Danışman hocası güler yüzle karşıladı Ayda’yı. Anlaşılan sonuçlar çoktan kontrol edilmişti bile. Hocasının yüzündeki ifadelerden olumlu şeyler seziyordu. Tebessümle karşılık verdi ancak bir şey söylemek gelmedi içinden. Kendisine teşekkür ederek çıktı odadan. Eve doğru gitmek için tekrar otobüse bindi. Biraz düşünceli olduğundan yanında oturduğu kişinin arkadaşı olduğunu biraz geç fark etti. Arkadaşı Elif onunla konuşmak için evlerine doğru geldiğini söyledi.

Kendisi de Ayda gibi edebiyat öğrencisi, aynı zamanda yazar olmak isteyen Elif, düzenli olarak çıkarılan iki derginin kendileriyle görüşmek istediğini belirtince Ayda aldığı bu haberden daha çok mutlu oldu. Arkadaşına sarılarak teşekkür etti böyle güzel bir haber için. Evin önüne geldiğinde heyecanla bastı zile. Annesinin merakı yüzünden okunuyordu. Ayda’nın yüzündeki tebessümden anlamıştı o da. Kocaman sarıldı kızına. Yazar olmaya doğru basamakları adım adım çıkarken annesini de mutlu etmişti. Eminim babam da mutlu olmuştur, diye geçirebildi içinden..

Sevinç…

Diğer hikayelerimizi okumak için buraya tıklayınız.

Denizin maviliğinde uzun uzun göz gezdirirken içindeki o boşluğun dolmayacağını düşündü bir an. Uçurtma uçuran çocuklara takıldı gözleri. Mutluluk nasıl da okunuyordu yüzlerinden. İçinden, ‘en son ne zaman böyle mutlu olmuştum acaba’’ diye geçirdi. Bir an kalkıp onlara katılmayı düşündü ancak çocukların ellerindeki iplerin kopup uçurtmaların göklere doğru yükseldiğini fark etti.

Eskisi gibi çocukluk arkadaşlarıyla da vakit geçirmek istemiyordu. Alışmış gibiydi yalnız yaşamaya. Bir sahafta çalışmaya başlamıştı kısa bir zaman önce. Sahaf dükkanının sahibi Nevzat amca da müteessir oluyordu Sâlim’in bu hâlinden. Ona patron gibi muamele etmekten çok bir ağabey gibi davranıyordu. Sâlim yük olmamak adına bu durumdan mahcubiyet duyuyordu çoğu zaman. İşten çıktığı gibi doğru evine gidiyordu akşamları.

Evde vakitlerinin çoğunu kitap okumakla ve bir şeyler karalamakla geçiriyordu. Bir nebze de olsa yazıya dökebiliyordu derdini. Annesinin özene bezene yaptırdığı masanın başına oturduğu vakit dökülüyordu kelimeler kaleminden. Küçükken bu masanın başında ödev yaptığı vakitler geldi aklına. O anlarda annesinin onu öylece durup izlemesine ve yüzünde oluşan o gülümsemelere anlam veremezdi.  İçinden ‘şu anda da izliyor mudur beni acaba’’ diye geçirdi ve yazmaya başladı bir gece yarısı.

Mutluluk

Buraya tıklayarak okumaya devam edebilirsiniz.