Başlangıçta kolaydı. Baskı yoktu. Dışarıdan gözler yoktu. Hiçbir beklenti yoktu.

Yazmaya başladığımda, ilk makalemi yayınlamadan önce bir yıldan fazla bir süre özel bir belgede yazdım. Yazmak istediğim şey hakkında yazdım. Yazdım çünkü düşüncelerimi aşağı çekmek istedim. Yazdım çünkü yazmaya ihtiyacım olduğunu hissettim.

Çalışmalarımı herkese açık olarak paylaştıktan birkaç ay sonra işler değişmeye başladı.

Bir izleyici geliştirdikçe, çalışmalarımı değerlendirmeye başladığımı fark ettim. Başlangıçta fikirlerimi kağıda döktüğüm için mutluydum, ama şimdi onların “iyi” fikirler olması gerektiğini hissettim. Yeni makalelerimi en popüler makalelerimle karşılaştırmaya başladım. Yazdığım her şeyi kendi iç standardım olan iyi ve kötüye göre sürekli ölçüyordum – bunun ne anlama geldiğini tam olarak bilmesem bile.

Neyse ki, kendimi yargılamaktan alıkoydum. Bunun, bir şeyleri tutarlı bir şekilde yaratan herkes için yaratıcı sürecin bir parçası olduğunu düşündüm . Kendi kendini yargılamak ve kendinden şüphe duymanın, yolculuğa devam etmek ve daha iyi işler yaratmak için ödemem gereken bir bedel olduğunu söyledim.

Bir bakıma bu doğru. Herkes kendini yargılamakla ilgilenir – sanatçılar, yaratıcılar, girişimciler, sporcular, ebeveynler. Ama bir bakıma yanılmışım. Kendini yargılamak, daha iyi olmak için ödemeniz gereken bir maliyet değildir. Neden hakkında konuşalım.

Tenisin İç Oyunu

Bir süredir okuma listemde olan bir kitabı okumayı yeni bitirdim, Timothy Gallwey’den The Inner Game of Tennis ( sesli kitap ). Hayat hakkında bir kitap, sadece tenis değil.

Özellikle, Gallwey’den yazdığım ilk aylar ve kendimden şüphe duymama ara verip yeniden düşünmeme neden olan bir alıntı vardı.

“Toprağa bir gül tohumu ektiğimizde, küçük olduğunu fark ederiz, ancak onu” köksüz ve sapsız “diye eleştirmeyiz. Ona tohum muamelesi yaparak tohumun gerektirdiği su ve besini veririz. Yeryüzünden ilk fırladığında, onu olgunlaşmamış ve az gelişmiş olarak kınamayız; ne de tomurcukları göründüklerinde açık olmadıkları için eleştirmiyoruz. Meydana gelen süreç karşısında merakla duruyoruz ve bitkiye gelişiminin her aşamasında ihtiyaç duyduğu özeni gösteriyoruz. Gül, tohum olduğu andan öldüğü zamana kadar bir güldür. İçinde her zaman tüm potansiyelini barındırır. Sürekli değişim sürecinde görünüyor; yine de her durumda, her an, olduğu gibi tamamen iyidir. “

– Timothy Gallwey

Hırs ve memnuniyet birbirine zıt değildir, ancak çoğu zaman uyumsuz olduklarını düşünme hatasını yaparız. Bir yandan uzmanlar bize, sonuçlarına bakmaksızın dikkatli olmamız, şimdiye odaklanmamız ve hayatlarımızdan memnun olmamız gerektiğini söylüyor. Öte yandan, koçlar ve şampiyonlar bize başarılı insanların herkesten daha fazla çalıştığını, asla tatmin olmamamız gerektiğini ve kayıtsızlığın istenmeyen bir şey olduğunu söylüyor.

Ancak gül tohumu hem memnun hem de hırslıdır.

Gallwey’in dediği gibi, hiçbir noktada gül tohumunun mevcut durumundan memnun değiliz. Her an mükemmel bir şekilde tamam. Yine de inanılmaz derecede hırslı. Gül tohumu büyümeyi asla bırakmaz. Sürekli olarak bir sonraki seviyeye geçme arayışı içindedir. Her gün ilerliyor ve yine de her gün olması gerektiği gibi.

Başarı İçin Kendini Yargılamak Gerekir mi?

Başarı için kendini yargılamak ve muhakeme gerekli mi? Daha iyi olma dürtüsünü keşfetmek için çalışmanızdan mutsuz olmanız gerekiyor mu? Kendimizi yargılamak bizi daha iyi yapar mı?

Ben öyle olduğunu sanmıyorum.

• Kasıtlı uygulama, sizi daha iyi yapan şeydir .
• Tekrarlarınızı ortaya koymak sizi daha iyi yapan şeydir .
• Can sıkıntısına aşık olmak sizi daha iyi yapan şeydir .

Elbette bu görevlerin söylenmesi yapmaktan daha kolay. Kendimi işimi değerlendirme tuzağına düştüğümde bulduğumda, işte kendimi tekrar yoluna çekmek için kullandığım bir strateji: Her sonucun sadece tekrarlar yelpazesi boyunca bir nokta olduğunu hatırlamaya çalışıyorum.

İşte birkaç örnek…

Yazma: Bu durumda, tekrarlar “yayınlanan makale sayısı” olabilir

• A Noktası ilk 1000 okuyucunuzu alıyor.
• B noktası bir kitap anlaşması yapıyor.
• C Noktası, işiniz hakkında uluslararası düzeyde konuşuyor.

Girişimcilik: Bu durumda, tekrarlar “faaliyette geçen yıllar” veya “satış aramalarının sayısı” olabilir

• A Noktası 10.000 $ kazanıyor.
• B noktası 100.000 dolar kazanıyor.
• C noktası 1.000.000 dolar kazanıyor.

Halter: Bu durumda, tekrarlar kelimenin tam anlamıyla “çömelme tekrarları” veya “sprint sayısı” olabilir.

• A noktası 100 pound çömeliyor.
• B noktası 300 pound çömeliyor.
• C noktası 500 pound çömeliyor.

Fotoğrafçılık: Bu durumda, tekrarlar “çekilen fotoğraf sayısı” veya “aranan galeri sayısı” olabilir

• A Noktası, ilk baskınızı satmaktır.
• B Noktası, işinizden tam zamanlı bir yaşam kazanıyor.
• C Noktası, çalışmalarınızı ilk galerinizde gösteriyor.

Elde edebileceğiniz her sonuç, sadece tekrarlar ve zaman yelpazesi boyunca bir noktadır. Belirli bir hedef için koymanız gereken tekrar sayısı, koşullarınıza, deneyimlerinize, eğitiminize ve diğer birçok faktöre bağlıdır. Herkesin tekrar etme yelpazesi benzersizdir: Sizin spektrumunuz benimkinden farklıdır.

Farkına varmak önemlidir, çünkü sadece A Noktasındasın ve başka biri C Noktasında olduğu için bu kötü iş yaptığın anlamına gelmez. Aslında kötü iş ya da iyi iş yoktur. Tıpkı kötü gül fidanı olan gül tohumu diye bir şeyin olmaması gibi. Sadece zaman noktaları ve tamamlanan tekrarlar var.

Kendinizi iyi ya da kötü olarak tanımlama arzusunu bırakın. Herhangi bir sonuca olan eki serbest bırakın. Henüz belirli bir noktaya gelmediyseniz, bu yüzden kendini yargılamak bir gereklilik değil. Zamanın daha hızlı ilerlemesini sağlayamazsınız ve bugünden önce yaptığınız tekrarların sayısını değiştiremezsiniz. Kontrol edebileceğiniz tek şey bir sonraki tekrar.

“Kendini Yargılamak” benzeri yazıları okumak için buraya tıklayınız.

Bir yıldan fazla bir süredir, Columbus Haltercilik’teki harika insanlarla çalıştım .

Haltercilerimizden biri olan Heather takıma katıldı ve halter ayakkabısı yoktu. Bu yüzden çatlak deri ile delinmiş dövülmüş bir çift ödünç aldı. Kolayca 10 yaşın üzerindeydiler. Aylarca, spor salonuna gelirdim ve Heather oradaydı, o boktan, eski ayakkabılarla kıçını çıkarıyordu.

Ne oldu?

Ulusal Şampiyonalarda kendilerini zar zor bir arada tutan ayakkabılarla yarışmaya hak kazandı.

Bunun gibi sonuçlar, başarı için gerçekte neyin gerekli olduğunu hatırlatır.

Başarılı olmanız gerektiğini düşündüğünüz tüm şeyleri düşünün – “doğru” donanım, “doğru” kimlik bilgileri, “doğru” deneyimler, “doğru” derece – bu şeyler gerçekten ne kadar değerli? Başarı için gerçekte ne kadarı gerekli?

Son% 10’da Zaman Kaybı

Farkın son% 10’unu oluşturan taktik ve stratejilere takıntılı olmayı seviyoruz.

Örneğin: İyi bir antrenman yapmadınız mı?

Öyleyse, senden başka bir şey olmasının tüm nedenlerini tartışalım. Belki de antrenman sonrası proteinlerinizi, egzersiz yaptıktan sonra 60 dakika yerine egzersiz yaptıktan 30 dakika sonra sallamanız gerekir. Belki daha iyi bir çift ayakkabı almalısın. Veya bir kemer. Ya da ter tutmayan bir gömlek. Veya diz kollu.

İnanılmaz olan, bunların aslında zaman harcadığımız şeyler olması! Sohbetlerde bahsedilen tüm o çılgın mazeretleri duydum. Hatta bazılarını kendim de söyledim.

Neden? Çünkü iyileştirmenin son% 10’unu tartışarak zaman kaybetmek,% 90’ını fark eden şeyi yapmaktan daha kolaydır. Daha iyi bir diyet planına veya yeni bir egzersiz şablonuna veya farklı bir ekipmana ihtiyacınız olduğunu iddia etmek, gerçekten ihtiyacınız olan şeyin önümüzdeki altı ay boyunca bir antrenmanı kaçırmamak olduğunu kabul etmekten daha kolaydır.

Aynı fikir diyetler ve beslenme, iş ve girişimcilik, yazı ve sanat ve neredeyse denediğimiz diğer tüm çabalar için de geçerlidir. Ölçeklendiren stratejiler istiyoruz. Optimize edilmiş taktikler istiyoruz. Ama sonunda, başarı ile başarısızlık arasındaki en büyük farkın temellere hakim olmaktan geldiğini fark edersiniz.

• Belki daha hızlı bir bilgisayar Stephen King‘i daha iyi bir yazar yapar… çünkü her gün yazmanın temellerini çoktan öğrenmiştir.
• Belki de en uygun yemek zamanlaması, bir Olimpik yüzücüyü daha iyi bir sporcu yapar… çünkü o zaten sağlıklı beslenme ve sıkı antrenman temellerine hakim olmuştur .
• Belki daha iyi bir gitar Eric Clapton’ı daha iyi bir müzisyen yapar… çünkü zaten tutarlı bir şekilde çalmanın temellerine hakim olmuştur.

Ancak çoğumuz için, optimizasyonun son% 10’luk kısmı, nadiren elde etmek istediğimiz farka yol açacaktır.

En Büyük Beceri

İşte herhangi bir çabadaki en büyük beceri: işi yapmak.

Yapması kolay olan işi yapmamak. Seni iyi gösteren işi yapmamak. İlham aldığın zaman işi yapmamak. Sadece işi yapıyorum.

Harika bir yazar olmayabilirsin, ama gerçekten her hafta bir şeyler yazarsan, o zaman çoğundan daha iyi olacaksın çünkü işi yapıyorsun.

İnanılmaz bir atlet olmayabilirsiniz, ancak antrenmanları hiç kaçırmazsanız, o zaman çoğundan daha iyi olacaksınız çünkü işi siz yapıyorsunuz.

Bilgili bir iş adamı olmayabilirsiniz, ancak müşterilerinize her gün hizmet vermeye özen gösterirseniz, o zaman işi yaptığınız için çoğundan daha iyi olursunuz.

Ve bu yüzden karşılaştığımız her türlü zorluk için geçerli. İnsanlar ayrıntılara dalmayı, yeni taktikler aramayı ve küçük bir fark yaratan şeyleri tartışmayı severler. Ancak günün sonunda en büyük beceri her zaman işi yapmaktır. Profesyoneller ve amatörler arasındaki farkı yaratan budur .

Başarı İçin Ne Gereklidir Neye ihtiyacın yok

İyi bir yazar olmak için daha iyi bir bilgisayara ihtiyacınız yok. Nasıl çalınacağını öğrenmek için daha iyi bir gitara ihtiyacın yok. İyi bir fotoğrafçı olmak için daha iyi bir kameraya ihtiyacınız yok. Bir konuşmacı olmak için daha fazla deneyime ihtiyacınız yok. Bir iş kurmak için daha fazla kimlik bilgisine ihtiyacınız yok. Ve iyi bir halterci olmak için harika halter ayakkabılarına ihtiyacınız yok.

Hiçbirine ihtiyacınız yok.

İhtiyacınız olan şey bir karar vermek, bir program belirlemek ve başlamaktır.

İhtiyacın olan şey işi yapmak.

“Başarı için Ne Gereklidir?” beğendiyseniz bu yazıyı okumanızı tavsiye ederiz.

Bu siteden Türkçeye çevrilmiştir.

Sezonun ilk maçıydı ve Ulusal Futbol Ligi tarihindeki en büyük oyun kurucularından Peyton Manning, bir NFL rekoru daha kırma şansı yakaladı.

Dördüncü çeyreğin sonlarında, top kendi 22 yarda çizgisinde iken, Manning hücum hattına çıktı ve savunmayı inceledi. Topu atmadan hemen önce bir şey fark etti.

Baltimore Ravens savunucuları Manning’in önünde hareket ediyor, oyuna hazırlanıyorlardı, ancak bir şeyler doğru gelmiyordu. Maçtan sonra Manning sadece “bir şey gördüğünü” söylerdi.

Baltimore hücum edecekti ve Manning bunu biliyordu. Bir adım öne geçti, yeni bir oyun çağrısı için kollarını iki yana açtı ve oyunu bağırdı, “Alley! Alley! … Alley! Alley! Alley! ”

Broncos topu şaklattı. Kuzgunlar beklendiği gibi saldırdı. Manning, gol atmak için 78 yarda koşan geniş alıcı Demaryius Thomas’a mükemmel planlanmış bir pas attı. Baltimore savunucuları ona asla elini sürmedi.

Bu, Manning’in NFL rekorunu bağlayan yedinci gol oldu. Ve belki de daha etkileyici olanı, Manning’in hücum hattına adım atması, on bir savunmacının tamamının konumunu analiz etmesi, haberlerini oynadığı oyunla karşılaştırması, yıldırım yapmaya hazırlandıklarını fark etmesi ve ardından yeni oyun. Tüm bunlar, sadece dört saniyede.

Peyton Manning’in bunu nasıl yapabileceğinden ve sizin için önemli olan alanlarda nasıl uzmanlık geliştirebileceğinizden bahsedelim.

“Kokteyl Partisi Etkisi”

Çeşitli çalışmalarda, araştırmacılar, web sitesi ziyaretçilerinin reklamlarla yüklü web sayfalarının ortak alanlarını görmezden gelmeyi öğrendiklerini göstermiştir. Çoğu durumda, okuyucular sanki orada değilmiş gibi reklamların hemen yanından geçer. “Afiş körlüğü” olarak bilinen bu fenomen, esasen, çevrimiçi olarak daha fazla makale okudukça, deneyimin alakasız veya önemsiz kısımlarını görmezden gelmeyi öğrendiğinizi söylüyor.

Bu temel fikir – bir deneyimin bir bölümüne odaklanıp diğerlerini görmezden gelebilirsiniz – seçici dikkat olarak bilinen bilişsel bir psikoloji kavramıdır. Aynı zamanda, beyninizin konuşan insanlarla dolu kalabalık bir odada dururken tek bir sohbete dikkatini verebilmesi fikrinden alan “kokteyl partisi etkisi” olarak da adlandırılır. Seçici dikkat, gürültüyü filtrelemenize ve sinyale odaklanmanıza yardımcı olur.

Peyton Manning’in Baltimore Kuzgunlarının savunmasını anında değerlendirmesine ve oyun çağrısını buna göre değiştirmesine izin veren, seçici dikkatti. Manning, oyunu oynamak, karşıt savunma filmlerini incelemek ve hatalarından ders çıkarmak için binlerce saat harcadı. Sonuç olarak, beyni içgüdüsel olarak neyin sinyal neyin gürültü olduğunu biliyordu. Neye odaklanacağını ve neyi görmezden geleceğini biliyordu.

Sonuç, Peyton Manning’in binlerce saatlik deneyime dayalı hızlı kararlar alabilmesidir. Genç bir oyun kurucu ne olacağına dair bir düzine olası seçenek görebilirken, Manning, doğru faktörlere dikkat etmek için seçici dikkati kullanarak bunu birkaç seçeneğe, hatta belki bir seçeneğe daraltabilir. Sonuç artan başarıdır ve amatörler ile uzmanlar arasında büyük bir farktır.

Hileler Hakkındaki Gerçekler

Görünüşe göre dünya, hızlı düzeltmeler ve performans korsanlığı konusunda takıntılı durumda. Anladım. Ben de öyle hissettim. Hepimiz zihinsel ve fiziksel performansımızda ustalaşmak için gizli bir çözüm bulmak için bedenlerimizi ve beyinlerimizi “hilelemek” isteriz.

Mesele şu ki, dünyadaki en iyi performans gösterenlerin nasıl çalıştığına ve zihinlerinde ve bedenlerinde gerçekte neler olup bittiğini incelediğinizde, genellikle bir hilelemenin tam tersini görürsünüz. Tekrarları ve tutarlılığı görüyorsunuz .

• LeBron James iyileşmesini ve fiziksel performansını artırmak istediğinde 12 saat uyur .
• Kobe Bryant yetenek setini geliştirmek istediğinde 800 kez şut atıyor .
• Peyton Manning, savunmada delikler görmek istediğinde, film odasına binlerce saat ayırır.

Elbette, bu sporcular milyonda bir genetikle kutsanmıştır, ancak başarılarını doğuştan gelen yeteneklere bağlamak, bulmacanın çok büyük bir parçasını görmezden geliyor. Temellere hakim olma konusundaki yorulmak bilmez yaklaşımlarının ve tutarlılığa olan sarsılmaz bağlılıklarının, genetik yeteneklere bakılmaksızın, hemen hemen her alanda herkese faydası olacağına bahse girmeye hazırım.

Seçici Dikkatin Sırrı

Bununla birlikte Peyton Manning, uzmanlık geliştirmek isteyen çoğu insana göre belirgin bir avantaja sahip: istatistik.

Manning’in yaptığı her şey ölçülür. Kaç tane müdahale attı. Kaç gol attı. Kaç geçişi tamamlar. Spor salonunda ne kadar ağırlık kaldırdığını. Sprintlerini ne kadar hızlı çalıştırıyor. Hepsi ölçüldü.

Bu neden önemli? Çünkü hayatında ve işinde ilerleme kaydettiğine dair kanıtı var. Bu sayıları ölçtüğü için, bu sayıları da iyileştirmek istiyor. Ve yeni bir şey yaptığında ve sayılar arttığında, bu ona bu yeni davranışın işe yaradığının açık bir işaretidir.

Neyin işe yarayıp neyin yaramadığını anlamanın tek yolu ,sonuçlarınızı ölçmektir . Bu döngüyü 20 yıl boyunca tekrarlarsanız, önemli olan şeylere odaklanmakta ve olmayan şeyleri görmezden gelmekte çok başarılı olursunuz.

Daha iyi olmak istiyorsanız, sürekli olarak pratik yapın ve sürekli ölçün. Neyin işe yarayıp neyin yaramadığını anlamak için bu geri bildirimi kullanın. Ardından, başka bir hile aramak yerine zamanınızı daha fazla tekrar koyarak geçirin. Uzmanlar, neyin işe yaradığına odaklanmak için daha fazla zaman harcar. Ve neyin işe yaradığını bilmenin tek yolu, zaman ayırmaktır.

Eğer dışarı benim kurs kontrol daha iyi yaşam bozduğu için daha pratik fikirler istiyorsanız Alışkanlıkları Akademisi , bir  yaşam ve çalışmalarında daha iyi alışkanlıkları inşa ilgilenen kuruluşlar ve bireyler için önde eğitim platformu.

Atomik Alışkanlıklar New York Times Çok Satanı’na buradan erişebilirsiniz.

Yaygın olan bilgiler, hayatta istediğimiz şeyi elde etmenin en iyi yolunun – daha iyi bir şekle bürünmek, başarılı bir iş kurmak, daha rahat olmak ve daha az endişe etmek, arkadaşlarla ve aileyle daha fazla zaman geçirmek – daha belirli, eyleme geçirilebilir hedefler belirlemek olduğunu iddia ediyorum.

Uzun yıllar alışkanlıklarıma da böyle yaklaştım. Her biri ulaşılması gereken bir hedefti. Okulda almak istediğim notlara, spor salonunda kaldırmak istediğim ağırlıklara, işte kazanmak istediğim karlara hedefler koydum. Birkaçını başardım ama çoğunda başarısız oldum. Sonunda, sonuçlarımın belirlediğim hedeflerle ve takip ettiğim sistemlerle neredeyse her şeyle çok az ilgisi olduğunu fark etmeye başladım.

• Eğer bir antrenörseniz, hedefiniz bir şampiyonluk kazanmak olabilir. Sisteminiz, oyuncuları işe alma, yardımcı antrenörlerinizi yönetme ve antrenman yapma şeklinizdir.
• Bir girişimciyseniz, hedefiniz milyon dolarlık bir iş kurmak olabilir. Sisteminiz, ürün fikirlerini test etme, çalışanları işe alma ve pazarlama kampanyaları yürütme şeklidir.

Şimdi ilginç soruya gelelim: Hedeflerinizi tamamen görmezden gelirseniz ve yalnızca sisteminize odaklanırsanız, yine de başarılı olur muydunuz? Örneğin, bir basketbol koçu olsaydınız ve şampiyonluk kazanma hedefinizi görmezden gelirseniz ve sadece takımınızın her gün antrenmanda yaptıklarına odaklanırsanız, yine de sonuç alır mıydınız?

Bence olabilirdiniz.

Herhangi bir sporda amaç en iyi skorla bitirmektir, ancak tüm oyunu skor tahtasına bakarak geçirmek saçma olur. Aslında kazanmanın tek yolu, her gün daha iyi olmaktır. Üç kez “Super Bowl” galibi Bill Walsh’un sözleriyle, “Müzik kendi kendine hallediyor.”. Aynısı yaşamın diğer alanları için de geçerlidir. Daha iyi sonuçlar istiyorsanız hedef belirlemeyi unutun. Bunun yerine sürecinize odaklanın.

Bununla ne demek istiyorum? Hedefler tamamen işe yaramaz mı? Tabii ki değil. Hedefler bir yön belirlemek için iyidir, ancak ilerleme kaydetmek için süreçler en iyisidir. Hedefleriniz hakkında düşünmek için çok fazla zaman harcadığınızda ve süreçlerinizi tasarlamak için yeterince zaman ayırmadığınızda bir avuç problem ortaya çıkar.

Sorun 1: Kazananlar ve kaybedenler aynı hedeflere sahip.

Hedef belirleme ciddi bir hayatta kalma önyargısı vakasından muzdariptir. Sonunda kazanan insanlara odaklanırız – hayatta kalanlar – ve yanlışlıkla aynı amacı olan ancak başarılı olamayan tüm insanları görmezden gelirken iddialı hedeflerin başarılarına yol açtığını varsayarız.

Her Olimpiyatçı bir altın madalya kazanmak ister. Her aday işe girmek ister. Başarılı ve başarısız insanlar aynı hedefleri paylaşırsa, o zaman hedef, kazananları kaybedenlerden ayıran şey olamaz. İngiliz Bisikletlileri sporun zirvesine taşıyan Fransa Tour de France’ı kazanmak değildi. Muhtemelen her yıl daha önce her profesyonel takım gibi yarışı kazanmak istemişlerdi. Hedef her zaman oradaydı. Ancak sürekli küçük iyileştirmelerden oluşan bir süreç uyguladıklarında farklı bir sonuç elde ettiler.

Problem 2: Bir hedefe ulaşmak sadece anlık bir değişikliktir.

Dağınık bir odanız olduğunu ve onu temizlemek için bir hedef belirlediğinizi hayal edin. Enerjiyi toparlamak için çağırırsanız, şimdilik temiz bir odanız olacaktır. Ama ilk etapta dağınık bir odaya yol açan aynı özensiz, fare alışkanlıklarını sürdürürseniz, yakında yeni bir dağınıklığa bakacak ve başka bir motivasyon patlaması bekleyeceksiniz. Aynı sonucun peşinde koşuyorsunuz çünkü arkasındaki süreci asla değiştirmediniz. Nedeni ele almadan bir belirtiyi tedavi ettiniz.

Bir hedefe ulaşmak sadece şu an için hayatınızı değiştirir. İyileştirmenin mantıksız yanı budur. Sonuçlarımızı değiştirmemiz gerektiğini düşünüyoruz, ancak sonuçlar sorun değil. Gerçekten değiştirmemiz gereken şey, bu sonuçlara neden olan süreçlerdir. Problemleri sonuç seviyesinde çözdüğünüzde, sadece geçici olarak çözersiniz. İyileştirmek için süreç düzeyinde problem çözmeniz gerekir. Girişleri sabitleyin, çıkışlar kendilerini düzeltir.

Problem 3: Hedefler mutluluğunuzu kısıtlar.

Herhangi bir hedefin arkasındaki örtük varsayım şudur: “Hedefime ulaştığımda mutlu olacağım.” Önce hedef zihniyetindeki sorun, mutluluğu bir sonraki dönüm noktasına kadar sürekli olarak ertelemenizdir. Bu tuzağa o kadar çok kez girdim ki sayımı kaybettim. Yıllar boyunca mutluluk, gelecekteki benliğimin her zaman zevk alacağı bir şeydi. Kendime, yirmi kilo kas kazandığımda veya işim New York Times’da yayınlandıktan sonra, sonunda rahatlayabileceğime söz verdim.

Dahası, hedefler bir “ya da” çatışması yaratır: ya hedefinize ulaşırsınız ve başarılı olursunuz ya da başarısız olursunuz ve bir hayal kırıklığı yaşarsınız. Zihinsel olarak kendinizi mutluluğun dar bir sürümüne sıkıştırıyorsunuz. Bu yanlıştır. Hayattaki gerçek yolunuzun, yola çıktığınızda aklınızdaki yolculuğun aynısı olması pek olası değildir. Başarıya giden birçok yol varken, memnuniyetinizi tek bir senaryoyla sınırlamanın bir anlamı yoktur.

Süreçlere öncelik veren bir zihniyet, panzehri sağlar. Ürüne değil sürece âşık olduğunuzda, mutlu olmak için kendinize izin vermeyi beklemek zorunda değilsiniz. Süreçleriniz için çalışırken her zaman memnun olabilirsiniz. Ve bir süreç, sadece ilk hayal ettiğiniz gibi değil, birçok farklı biçimde başarılı olabilir.

Sorun 4: Hedefler, uzun vadeli ilerleme ile çelişiyor.

Son olarak, hedef odaklı bir zihniyet bir “yo-yo” etkisi yaratabilir. Çoğu koşucu aylarca sıkı çalışır, ancak bitiş çizgisini geçer geçmez antrenmanı bırakırlar. Yarış artık onları motive etmek için orada değil. Tüm sıkı çalışmanız belirli bir hedefe odaklandığında, bunu başardıktan sonra sizi ileriye taşıyacak ne kalır? Bu yüzden birçok insan, bir hedefe ulaştıktan sonra eski alışkanlıklarına geri dönüyor.

Hedef belirlemenin amacı oyunu kazanmaktır. Süreç kurmanın amacı oyunu oynamaya devam etmektir. Gerçek uzun vadeli düşünme, hedefsiz düşünmektir. Tek bir başarı ile ilgili değil. Sonsuz iyileştirme ve sürekli iyileştirme döngüsü ile ilgilidir. Sonuç olarak, ilerlemenizi belirleyecek olan sürece olan bağlılığınızdır.

Sürece Âşık Olun

Bunların hiçbirinde amacım hedeflerin işe yaramaz olduğunu söylemek değildir ancak hedeflerin ilerlemenizi planlamak için iyi olduğunu ve sistemlerin gerçekten ilerleme kaydetmek için iyi olduğunu düşünüyorum.

Hedefler yön sağlayabilir ve hatta kısa vadede sizi ileriye götürebilir, ancak sonunda iyi tasarlanmış bir sistem her zaman kazanacaktır. Önemli olan bir sisteme sahip olmaktır. Süreci taahhüt etmek farkı yaratan şeydir.

Atomik Alışkanlıklar özeti benzeri yazıları okumak için buraya tıklayınız.

Kişisel farkındalık sahibi olmadığımız zaman, önemli hedeflere doğru ilerlerken kaydettiğimiz adımlar hakkında kendimizi sürekli kandırmaya çalışırız.

Örnek vermek gerekirse:

• Kilo vermek istediğimiz zaman sağlıklı yediğimizi iddia edebiliriz ancak gerçekte beslenme alışkanlıklarımız pekte sandığımız gibi değişmemiştir.
• Daha yaratıcı olmak istediğimiz zaman daha fazla yazmaya çalıştığımızı söyleyebiliriz, fakat aslında kendimizi önemli bir programa tabi tutmamışızdır.
• Yeni bir dil öğrenmek istediğimizde, dün gece televizyon izlemeyi atlamamıza rağmen uygulamamızla tutarlı olmadığımızı söyleyebiliriz.

“Boş zamanlarımı iyi değerlendirmeye çalışıyorum” gibi ılımlı ifadeler kullanıyoruz veya “Son zamanlarda cidden çalışmalarıma hız verdim.” Bu cümleler nadiren herhangi bir tür katı ölçümü içerir. Bunlar genellikle, pek de ciddi bir ilerleme kaydetmediğimiz bir hedefe sahip olduğumuz konusunda bizi daha iyi hissettiren yumuşak bahanelerdir. (Biliyorum çünkü bu şeylerin çoğunu bende kendime söylediğim için suçluyum.)

Bu küçük yalanlar neden önemli?

Çünkü bizi kişisel farkındalık sahibi olmaktan alıkoyuyorlar. Duygular ve hisler önemlidir ve belirli bir yerleri vardır fakat yaşamdaki ilerlememizi izlemek için iyi hissettiren ifadeler kullandığımızda, gerçekte ne yaptığımız hakkında kendimize yalan söyleriz.

Stetoskop ortaya çıktığında, hekimlere hastanın içinde neler olup bittiğini bağımsız bir şekilde teşhis etmeleri için bir araç sağladı. Hayatımızda neler olup bittiğini bağımsız bir şekilde teşhis etmek için araçlar da kullanabiliriz.

Kişisel Farkındalığı Geliştirmek için Araçlar

Bir konuda daha iyi olma konusunda ciddiyseniz, ilk adımlardan biri, siyah-beyaz terimlerle, nerede durduğunuzu bilmektir. Kendinizi geliştirebilmenizi için önce öz farkındalığa ihtiyacınız vardır.

Kendimizi daha bilinçli hale getirebilmek için kullanabileceğimiz bazı araçlar:

Egzersiz Günlüğü

Spor salonunda yaptığımız her egzersizi kaydetmek için egzersiz günlüğü kullanabiliriz. Eski antrenmanlara geri dönmek ve yaptığımız ilerlemeyi görmek ilginç olsa da, bu yöntem haftalık olarak kendinizi takip etmeniz için en yararlı yöntem olduğuna eminim. Önümüzdeki hafta spor salonuna gittiğinizde bir hafta önce kaldırdığınız ağırlıklara bakıp ufak bir artış yapmaya çalışabilirsiniz. Çok basit, ancak egzersiz günlüğü spor salonunda vakit kaybetmekten, etrafta dolaşmaktan ve sadece “bir şeyler yapmaktan” kaçınmamıza yardımcı olabiliyor. Bu temel izleme ile her hafta odaklanmış iyileştirmeler yapabiliriz.

Yıllık İncelemeler ve Dürüstlük Raporları

İş, sağlık, seyahat ve diğer alanlarda yaptığınız ilerlemeyi özetlemek için her yılın sonunda benim yıllık incelemeler yapabilirsiniz. Yıllık incelemenizi üç soruyla yanıtlayabilirsiniz.

1. Bu yıl ne iyi gitti?
2. Bu yıl ne iyi gitmedi?
3. Ne için çalışıyorum/hedefim ne?

Ayrıca her baharda, temel değerlerime göre nasıl yaşadığımı kanıtlamak için kendimize meydan okuduğumuz bir Dürüstlük Raporu hazırlamak için zaman ayırabilirsiniz. Dürüstlük raporunuzda buna benzer soruları cevaplayabilirsiniz:

1. Hayatımı ve işimi yönlendiren temel değerler nelerdir?
   • Büyüme

• Yeni şeyler öğreniyor, yeni yerler keşfediyor ve yeni fikirler deniyor muyum?
• Sınırlayıcı inançlarımı sorguluyor ve onların üstesinden gelmeye mi çalışıyorum?
• Sürekli gelişime yol açan alışkanlıklar mı oluşturuyorum?
  • Öz saygı
• Potansiyelimi gerçekleştiriyor muyum?
• Şu anda olduğum yerde mutlu olmak için kendime izin veriyor muyum?
• Olduğunu iddia ettiğim kişi gibi mi yaşıyorum?
  • Cesaret
• Zihinsel ve fiziksel olarak güçlü müyüm?
• Beklenmedik zorluklara hazırlanıyor muyum?
• Hayatımdaki zorlukların üstesinden gelmek için adımlar atıyor muyum?
  • Katkı
• Dünyaya katkıda bulunuyor muyum yoksa sadece tüketiyor muyum?
• Başkalarının güvenebileceği biri miyim?
• Başkaları için işleri daha iyi hale getirmeye yardım ediyor muyum?

2. Şu anda nasıl bir bütünlük içinde yaşıyor ve çalışıyorum?
3. Gelecekte nasıl daha yüksek bir standart belirleyebilirim?

Bu iki uygulama bize hayatımızın “daha yumuşak” alanlarını izleme ve ölçme şansı veriyor. Değerlerinize göre yaşamak konusunda daha iyi bir iş yapıp yapmadığınızı kesin olarak bilmek zor olabilir, ancak bu raporlar en azından beni bu sorunları tutarlı bir şekilde takip etmeye zorluyor.

Kişisel Farkındalık Çağrısı

Gerçekte ne yaptığınızın farkında değilseniz, hayatınızı herhangi bir tutarlılıkla değiştirmek çok zordur. Öz farkındalık olmadan daha iyi alışkanlıklar oluşturmaya çalışmak, gece vakti ok atmak gibidir. Hedefin nerede olduğundan emin değilseniz, hedefi vurmayı bekleyemezsiniz.

Başka bir deyişle, ölçüm, öz farkındalık düzeylerini gerçeklikle uyumlu hale getirdi. Ölçtükten sonra harekete geçebilirsiniz. Gerçekte neler olup bittiğinin farkına vardığınızda, “içgüdülerinize” dayalı olarak doğru kararlar verebilirsiniz çünkü içgüdüleriniz doğru bildiği bir yere dayanır.

Kişisel Farkındalık’a benzer yazıları okumak için buraya tıklayınız.

Öncelikle alışkanlıklar hakkında bir hikaye anlatmak istiyorum. Bir gün Eugene adında bir adam sürekli terler, saldırganlaşır ve farklı hareketler yapar ve ardından karısıyla hastaneye gider. Karısı, Eugene’nin hastalığı hakkında doktorlara bilgi verir. Doktorlar onu yoğun bakıma götürür ve ilaç tedavisi uygular. Ancak doktorlar karısına artık eskisi gibi biri olmayacağı konusunda uyarır. Haftalar sonra, doktorlar Eugene’nin beyninin bir kısmının kaybolduğunu fark eder, bu yüzden hafızasında öğrendiği yeni bilgileri artık hatırlayamaz. Örneğin tuvalete giden yolu gösteremez ama ihtiyacı olduğunda tuvalete gidebilir. Artık onun için alışkanlıkları vardı.

 Alışkanlıkların temel nedeni enerjiyi korumaktır. Beyin aynı şeyi yaparken defalarca enerji harcamak yerine rutini depolar ve birkaç kez sonra enerji tasarrufu sağlar. Bunu fare üzerinde deneylerle inceleyebiliriz. Deneyin amacı, farenin öğrenme yeteneğini görmektir. Deney sırasında farenin beyni bir cihazla izlenir. Fare, “T” şeklindeki bir koridora yerleştirilir ve “tık” sesi verilir ve kapı açılır. Fare koridorda yürür, önce sağa döner ve ardından çikolatayı bulmak için sola döner. Aynı şekilde birkaç kez daha sonra fare doğrudan sola dönmeye başlar ve çikolatayı bulur. Farenin beyninde enerji kullanımının ilk birkaç ile son sefer arasındaki fark çok açıktır.

Güzel bir tebessüm

Yeni alışkanlıkların nasıl oluştuğuna devam edelim. Öncelikle rutini etkileyecek bir işarete ihtiyacınız var. İşaret, bizi harekete geçmeye teşvik edecek şekilde seçilmelidir. Fare ve “tık” sesi veya sadece sigara içme isteği gibi. Etkinliğin en önemli kısmı, rutin sonucunda elde edilen ödüldür. Bizi etkileyecek kısım bu, bu yüzden iyi seçilmeli. Mesela sahilde yürüyüşle elde edilen mutluluk ya da diş fırçalanarak elde edilen güzel gülüşler gibi. Bundan sonrası sadece rutini takip etmek.

Peki, alışkanlıklar nasıl değiştirilir. Bir alışkanlığı diğeriyle değiştirirken, akılda tutulması gereken önemli şey, işaret ve ödülün aynı tutulmasıdır. Alışkanlıklar asla kaybolmaz ve her zaman beyinde bir kod olarak saklanır. Örneğin alkol içmek sizi mutlu eder ama bu alışkanlıktan kurtulmak istiyorsanız size aynı etkiyi vericek bir ödül bulmalısınız mesela alkol içmek yerine arkadaşlarla hoş sohbet etmek olabilir çünkü beyin, eski alışkanlıkları hafızasında kod olarak tutar ve asla kaybolmaz. (örnek kısa film)

Hayatımızda temel alışkanlıklar vardır ve kilit taşı alışkanlıklar diğer alışkanlıkları etkileyenlerdir. Kilit taşı alışkanlıklarını kendinize göre belirlediğinizde, diğerleri kendiliğinden olumlu olarak değişir. Önemli olan, kilit taşı alışkanlığınızın ne olduğunu öğrenmektir. Bu genellikle egzersizdir ancak kişiden kişiye değişebilir. Doğru kilit taşı alışkanlıklarının seçilmesiyle şaşırtıcı değişiklikler yaratılabileceği gibi, yanlış alışkanlıklar da felaketler yaratabilir. İnsanların çoğunun kilit taşı alışkanlığı spor yapmaktır ama kişiden kişiye değişebilir.

Bir diğer özelliği ise rutini esnasında beyin enerji tasarrufu yapar ve dinlenir. Unuttuğunuz bir işi farketme olasılığınızın en yüksek olduğu aralıklar bunlardır.

Başarılı organizasyonlar yaratmak sadece bir yetki dengeleme meselesi değildir. Bir organizasyonun iyi işlemesi için liderlerin gerçek ve dengeli bir barış yaratan ve kimin sorumlu olduğunu netleştiren alışkanlıklar yaratması gerekir.

Not: Bazı ülkelerin mahkemeleri, insanların faaliyetlerinden ve rutinlerinden sorumlu olmadığını duyurdu çünkü her bireyin alışkanlıkları kendi kararlarını vermeyecek kadar güçlüdür.

ALIŞKANLIKLARIN GÜCÜ ÖZET

1. Aşama: Uyumadan evvel, ertesi gün yapacağınız görevlerin bir listesini oluşturmalıyız. Listede bulunacak olan birinci iş egzersiz olmalıdır. Bunu neden yapmalııyız? Bir şeyleri yazdığımızda, büyük ihtimalle arkadaş bağlılığımız ve tutarlılığımız nedeniyle onu takip edeceğiz. Egzersiz yapmak çok zor bir iştir ve beynimiz bundan kaçmaya uğraşacaktır. İyi bir uykudan uyandıktan sonra sabahın güneşi ile irade depomuz dolu olacağından bunu sabah erkenden yapmamız önemlidir. Eğer bir inek iseniz ve bir zaman yönetimi yazılımı arıyorsanız, zamanında deneyin.
2. Aşama: Bir eşofman giyerek yatağa girin. Ayrıca koşu ayakkabılarınızı yatak odanızın önünde tutun. Bu neden önemli? Uyandıktan sonra, size hatırlatma olacak olan pantolonunuzu ve spor ayakkabılarınızı fark edeceksiniz. Egzersiz sona erdikten sonra hoşlandığınız bir şeyle kendinizi mutlu edin. Egzersizden sonra aldığınız bir dondurma ya da mutluluk seviyesi olabilir. Bunu rutin bir şekilde yapmaya devam edin ve bir alışkanlık döngüsü elde edin.
3. Aşama: Döngünüzü güçlü kılmak için maymun iştahıyla hareket etmeniz gerekir. Maymun, böğürtlen suyunu fark ettiği anda böğürtlen suyu için heyecanlanır. Benzer şekilde, ipuçlarınıza baktığınızda 2. aşamada seçtiğiniz ödül için can atmanız gerekir.

Alışkanlıkların Gücü özeti gibi yazıları okumak için buraya tıklayınız.